Hatıra Defterim

20 Temmuz 2008-Taşkapı Gezisi

2008-07-21T20:59:00.001+09:00

Her yaz, tüm akrabalar toplanıp güzel bir koyda keyifli bir gün geçiriyoruz.

Bu sene de yine Ezine, Geyikli Kumburun mevkiindeki koylardan TAŞKAPI koyunda toplandık.

Daha Büyük Haritayı Görüntüle

Ailece ve tüm akrabalar birarada olmak çok güzel bir duygu. Birlikte olmaktan en az büyükler kadar çocuklar da büyük keyif alıyor. Hatta oğluşum; -Anne, ben sadece sen ben babam olarak denize gitmeyi sevmiyorum, hep böyle kalabalık gitsek olmaz mı? diye bile dile getiriyor. Bu devirde çocuklarımıza birlikteliğin verdiği güzellikleri aşılayabilmiş olmaktan mutlu oluyorum. Çünkü öyle bir dönemde yaşıyoruz ki, artık kimse kimseyi görmek istemez bir hale gelmiş. Herkes nedense yalnız olmak istiyor, alıp başını bir başına kaçmak istiyor...Bazen ben bile!

Neyse, böylesi güzel birlikteliği sağlayabilmek herkese nasip olur inşallah.

Lafı fazla uzatmadan günün fotolarını paylaşalım.

Mutluluğumuz daim olsun ...

Koydan genel bir görünüm.

Ve hazırlıklar...

yemek hazır olsa da yesek diye bekleyenler...

Hamak keyfi yapanlar...

Veee denizin keyfini yapan çocuklarımız...

Güneşlenmeyenler ;)

Sandal sefası...

Denizin keyfini çıkaran büyüklerimiz ;)

Günün yorgunluğunu gazete okuyarak atanlar...

Vee güzel bir günün sonu...

Berkoş' umun Kep Töreni

2008-06-13T14:51:00.006+09:00

Karlar düşer, düşer düşer de buz olur...

2008-02-19T18:19:00.014+08:00

Karlar düşer,
Düşer düşer ağlarım,
Hep ismini,
Hep ismini anarım...

Ne güzel bir şarkıdır, yıllara meydan okuyan, eskimeyen, eskitilemeyen ...

Biz de yıllara meydan okuyan dostluklarımız sayesinde dostlarımız ile birlikte, karların düştüğü, hatta buz olduğu bir akşamda sucuk ekmek partisi yapmaya karar verdik. Aman allahım, hava gerçekten soğuk. Yemek faslı bitip eve dönerken arabanın göstergesi -8'i gösteriyordu. Böyle bir havada böyle birşey yapmak pek akıllıca birşey değildi ama olsun, biz yaptık oldu...
Hem de çok güzel oldu...

Uzun zamandır, belki de iki yıldır kar yağmasını bekliyoruz, geçen yıl yağdı yağmadı, bu sene de kış bitiyor haaala yağmadı diye üzüldüğümüz bir haftada çıkageldi beyaz mutluluk. Yüzümüze, ruhumuza bir huzur doldu:-)

Ben şahsen mevsiminde mevsimi yaşayamayınca çok huzursuz olanlardanım, kış ise kışlığını bilecek, baharsa baharlığını. Yoksa derin bir hüzün kaplar içimi, kırıldı mı gücendimi acaba derim içimden...Kışsa niye gelmez kar, baharsa niye yağmaz yağmur derim. Sanırım güncendiriyoruz mevsimleri, insanoğlu olarak yokediyoruz o güzelim varlıklarımızı,varoluşumuzun temelini...

Neyse...Nihayet bu hafta kar yüzü gördük de ruhumuz şenlendi sanki. Bu heyacan ile karda piknik güzel bir fikirdi.

Hemen hazırlıklara başlandı. Sevgili organizatör abimiz Hüseyin Tuna, bizim için bir sürü hazırlık yapmış. Sucuklaaaar, köfteleeer, domates, biber, soğaan :-)

Adnan abi mangalcıbaşı

Deniz ve Özgür arkadaşlarımız hazırlıklara koyulmuş...Ruhlarını da katarak hazırlıklarımızı yapıyorlar :-)

Tuncay kardeş, o da bişeyler hazırlıyor...

Ve pişirme operasyonu başlamıştır.

Ufff, yeme de yanında yat denir ya ööle bişey ama soğukta gerçekten mangalın başında yatacaktık nerdeyse ;-)

Çevir kazı pardon köfteyi yanmasın...

Müdürüm köfteleri atmaya başlamış...

Evet güzel bir akşam pikniğiydi, hayat denen film şeridine güzel bir anı daha kaydetmiş olduk.

Düşününen, organize eden tüm arkadaşlarıma teşekkür ediyorum.

Sevgilerimle,

Ayşegül ÖNDER

2007'ye ve dostlara veda :-(

2007-12-28T22:45:00.000+08:00

Bugün günlerden 28 Aralık 2007... 2007 yılının son günleri. Acı tatlı geçmiş bir yıl. Bazen çok yorulduk, bazen sevindik, bazen üzüldük, bazen gezdik, yedik, içtik , bir çok şey yaptık...Tamı tamına 362 gün geçirdik. Bir çok kişiyle tanıştık, dostlarımız, arkadaşlarımız oldu. Birlikte birçok şeye imza attık. Hayatımızda istesek de istemesek de bir sürü şey değişti, büyüdük, olgunlaştık, bir yaş daha yaşlandık. Sevdiklerimizi kaybettik, çok üzüldük. Yeni doğanlarımız oldu çok sevindik.

Fakaaat, son iki gün de yaşadıklarımın ne tarifi mümkün, ne anlatması ne de inanmak mümkün :-(

İki gün içerisinde işyerimizdeki bir çok arkadaşımıza veda etmek zorunda kaldık. Dayanılası bir acı değil, tarifimi mümkün olmayan bir duygu...Giden dostların ardında kalanlar olarak ne yapacağını bilmez bir durumdayız. Herkes donuk yüz ifadeleriyle birbirine bakar oldu. Elimizden hiçbir şey gelmiyor. Neden böyle oldu, neydi bizi sonbahar yaprakları gibi savuran anlamak mümkün değil... Hepimiz darmadağın olduk. Böyle mi olmalıydı, elimizde büyüyen bir çocuk misali büyüttüğümüz bu emanet bu hale mi gelmeliydi? Ya da nasıl geldi? İnanmak gerçekten çok güç...

Bizim için bir yuvaydı burası. Doğmadığımız ama büyüdüğümüz, çocukluğumuzun, gençliğimizin geçtiği sıcacık bir yuva...Bizim sevgi ve şevkatimizle büyümüş ve gelişmişti. Kimler gelip kimler gitmişti ama bugüne kadar hiç bu kadar zor olmamıştı vedalar. Çünkü sanki toplu infaz yapılmıştı, kurşuna dizilmiştik. Ama o kurşunlar bazı dostlarımıza çok ağır yaralar açtı. Bizler kurşun yemediğimize sevinemedik bile. Onların acısı yüreklerimizi dağladı geçti :-(

Oysa ki 2007 yılı başında ne güzel dileklerimiz vardı, sağlıklı mutlu nice yıllara hep beraber demiştik. Ama beraber 2007'yi bile bitiremedik :-(

Bu sene de 2008 için siz değerli dostlarımla birlikte mutlu, sağlıklı ve nice yıllar geçirmek temenni ediyorum. İnşallah 2008 yılında kayıplarımız, ayrılıklarımız, kısaca bizleri üzecek şeyler yaşamayız. Gerçi şu an yaşadığımız veda acısının uzunca bir süre kapanacağa benzemiyor ama en azından sadece veda ettik, sağlığımız yerinde, her zaman görüşme şansımız var.

Hepinize hayatta herşeyin gönlünüzce olmasını temenni ediyorum.

Hoşçakalın dostlarım...

Ayşegül ÖNDER

Mutluluğun resmi !

2007-12-03T23:50:00.000+08:00

Dianne Dengel'in güzel bir fotoğrafı vardı. O fotoğraf beni çok etkilemişti. Her şart da mutlu olabilmeyi başarmak!

Aslında zor bir iş. Günün getirdiği maddi ve manevi sorunlar insanı ister istemez mutsuzluğa, strese doğru itiyor. Günün iş, ev, okul vs telaşı hepimizde var. Ama her zaman mutlu, huzurlu olmak için sebep vardır diye düşünüyorum. En azından ben mutlu olmak için çaba sarfedenlerdenim. Hiç bir şey yapamazsam çıkarım dağlara bayırlara kırlara nefes almaya çalışırım.

Bu hafta sonu yine yoğun bir iştemposunun ardından Pazar gününe geldik. Daha cumartesi gecesinden kafamda plan yapmaya başladım. Yarın muhakkak bir yerlere stres atmaya gidilmeli. Nereye mi, en azından pikniğe. Ailece, eşimle, çocuğumla doya doya bir gün geçirmeli.

Pazar sabah kalktık, eşim daha önceden hatta karga gak demeden kalkmış, almış tüfengini, çıkmış dağlara. Biz de Kutiş'le öğleye doğru ancak kalkabildik. Güzel bir kahvaltı ve ardından nereye gidelim planları.

Aile büyüklerini de aradık ve toplandık. Sonra orası burası derken yakın bir yere gitmeye karar verdik.

Güzel bir gün geçirdik. Önce sucuk ekmek, sonra korda kızaltılmış ekmek, peynir vs. Tam bir salaş piknik ziyafeti. Belki de engüzeli...Benim için asıl önemli olan açıkhavaya çıkmak, dolaşmak...

Daha da önemlisi ailece birlikte bişeyler yapmak. Bunu başarınca benden mutlusu yok :-)

Bu da benim mutluluğumun resmi :-)

Yaş 35 yolun yarısı

2007-11-13T23:25:00.000+08:00

Turhan arkadaşıma ithafen...

Yaş otuzbeş demiş şair Cahit Sıtkı..
Gerçekten öylemidir bilinmez. Ben onun yalancısıyım...

Yaş otuz beş yolun yarısı eder.
Dante gibi ortasındayız ömrün.
Delikanlı çağımızdaki cevher,
Yalvarmak, yakarmak nafile bugün,
Gözünün yaşına bakmadan gider.

Şakaklarıma kar mı yağdı, ne var
Benim mi Allah'ım bu çizgili yüz
Ya gözler altındaki mor halkalar
Neden öyle düşman görünürsünüz,
Yıllar yılı dost bildiğim aynalar

Zamanla nasıl değişiyor insan!
Hangi resmime baksam ben değilim.
Nerde o günler, o şevk, o heyecan
Bu güler yüzlü adam ben değilim;
Yalandır kaygısız olduğum yalan.

Hayâl meyâl şeylerden ilk aşkımız;
Hatırası bile yabancı gelir.
Hayata beraber başladığımız
Dostlarla da yollar ayrıldı bir bir,
Gittikçe artıyor yalnızlığımız.

Gökyüzünün başka rengi de varmış!
Geç fark ettim taşın sert olduğunu.
Su insanı boğar, ateş yakarmış!
Her doğan günün bir dert olduğunu,
İnsan bu yaşa gelince anlarmış.

Ayva sarı nar kırmızı sonbahar!
Her yıl biraz daha benimsediğim.
Ne dönüp duruyor havada kuşlar
Nerden çıktı bu cenaze Ölen kim
Bu kaçıncı bahçe gördüm tarumar.

Neylersin ölüm herkesin başında,
Uyudun uyanamadın olacak.
Kim bilir nerde, nasıl, kaç yaşında
Bir namazlık saltanatın olacak,
Taht misâli o musalla taşında.

CAHİT SITKI TARANCI

Sevgili Turhan arkadaşım, tüm sevdiklerinle ve dostlarınla birlikte yolun sonuna kadar mutlu, huzurlu, sağlıklı yıllar dileriz.

Seni seven dostların...

Bunlar da böylesine mutlu günlere vesile olan çözüm ortakları :-)

Hoşgeldiniz bebişler :-)

2007-11-12T22:36:00.001+08:00

Bu hafta arkadaşlarımdan arka arkaya gelen bebiş fotoları beni çok sevindirdi.

Handan arkadaşımın da ikinci bir bebeği olmuuuuuş :-)

Handan Sipahioğlu... Bilenler bilir, dünya tatlısı bir dost...Buradan kendisine geçmiş olsun dileklerimi iletiyorum.

Hoşgeldin minik Tuana ... Çok tatlısın çoooook :-))

Evet, bu hafta bir de Funda arkadaşımın bebişlerinin fotolarını aldım. Bebişlerinin diyorum çünkü iki taneee...

Funda Eroğoluer...Bilenler onu da bilirler, bıcır bıcır, her daim neşeli, hayat dolu bir arkadaş. Sana da buradan geçmiş olsun dileklerimi iletiyorum ve ikizlerin ile sağlıklı mutlu bir yaşam diliyorum.

Bu Asrın

Bu da Azra

Sizler de hoşgeldiniz Azra ve Asrın bebek...Şeker gibi bunlar yawww :-)

Sevgi Abla'ya sevgiyle veda...

2007-11-11T04:49:00.000+08:00

Arkadaşlar, akşam çok güzel bir gece geçirdik. Kale grubunda uzun yıllar çalışmış bir ablamızı emekli edip, yeni hayatına güle oynaya yolladık. Tabii ki aramızdan ayrıldığı için çok üzgünüz ama birlikte geçirdiğimiz güzel günlerin anısına biraz da eğlenelim dedik.

Gece için gün öncesinden güzel güzel mamalar hazırlanmış, yenmek üzere bizi bekliyordu.

Yavaş yavaş herkes toplanmaya başladı...

Böyle toplanmalar çok sık görüşemediğimiz sevdiklerimizle de görüşmemize fırsat oluyor...

Görüşemeyenler hasret giderdi, sohbetler koyulaştı :-)

Sevgili Sevgi ablamızla bir iki hatıra fotoğrafı çektirmeyi de ihmal etmiyoruz.

Haydi Güler'cim, zaman konuşma zamanı, kolay değil ama birinin yapması gerekiyor, mesai arkadaşı olarak da bu görev sana düşüyor...

Veda çiçeğini, Kale Ailesine en son katılan İmren kardeşimiz veriyor.

Sevgili Nuran abla da hepimizin adına güzeeel bir hediye takdim ediyor. Hediye de hediye yaniiii, süper:-) Sevgi ablamız bizimle irtibatı koparmasın diye bir bilgisayar. Ne iyi düşünülmüş bir hediye...

Güzeller güzeli Sevgi abla, kendi elleriyle ikramlarını yapıyor...

Eveeet, sıra o güzel mamaları yemeye geldi. Hımmmm...Hepsi bir güzel ki neyi yiyeceğimizi şaşırdık. Yapanların ellerine sağlık.

Herşey yenildi, içildi, eritmek lazım...

Hep birlikte bir güzel kurtlar döküldü. Fakat gecenin geri kalanında oynamaktan foto çekmeyi unutmuşuz :-(

Bu güzel geceye vesile olan Sevgi Abla'ya, bundan sonraki özel yaşamında herşeyin gönlünce olmasını temenni ediyorum.

Geceyi düzenleyen Sevgili Nuran Abla'ya ve arkadaşım Güler'e,

Geceye katılan tüm dostlara çok teşekkürler...

Saygı ve sevgilerimle,

Ayşegül ÖNDER